Kim deyir ki, uşaqlar ölməz?!

Uşaqlar intihar etməzlər – dedi baş rolun ifaçısı, bir uşağın intihar səhnəsində. Əgər bir uşağın intiharını görməsəm buna inanardım.

13-14 yaşımız var idi. Günümüz futbol oynamaqla keçirdi.  Məhəllədəki boş ərazilər getdikcə azalırdı. Buna görə də əlimizdə zibil yığılan balaca bir sahə qalmışdı. Corabsız geyindiyimiz rezin ayaqqabılarla ayağımız tərləyib, qaçmağa halımız olmayanda içimizdən biri ayaqqabıları çıxarıb tullayar, yalın ayaqlarla topa çatmaq üçün sürətlənərdi. Qolu vurandan sonra isə sakitləşmiş halda geri qayıdardı. 

Oyun oynadığımız yer şüşə qırıntıları ilə dolu idi. Buna görə də gözümüz topla birlikdə həm də yerdəki şüşə qırıqlarında olardı.

Oyun zamanı qapıçı ilə birlikdə hərəkətsiz dayanan daha biri var idi. Zülfüqar. Ona “zibilyığan alim” deyirdik. O yerdəki parıltılarla maraqlanırdı. Onları bir-bir əlinə götürüb, üzərinə tüpürüb şalvarına sürtür, sonra günəşə tərəf tuturdu. Bəyəndiklərini cibinə, bəyənmədiklərini isə yerə atırdı. “Heç olmasa götürmədiklərini başqa yerə at” deyirdik. Amma o heç kimi eşitməzdi. Top ona dəyəndə belə heç bir reaksiya verməzdi.

Bəzən top arxasınca qaçdığımız zaman onun üzərindən tullanırdıq. Bu onu heç narahat etmirdi.

Onun varlığı niyə bizi narahat etmir, oyunu pozduğu, topladığı şüşə qırıntılarını sahəyə atdığı üçün niyə qovmurduq, bilmirəm.

Bəlkə də, şüşə qırıqlarına dəlicəsinə bağlandığı üçün…

Oyun başlayan kimi yerini tutur, sonda yığdığı şüşə xəzinəsiylə evinə yollanırdı. Qaranlıq, uçuq və səssiz, heç bir bayramın qeyd olunmadığı, ürək döyüntüsünün belə eşidilmədiyi evinə.  

Növbəti gün biz oyuna başlayanda o da küçəyə çıxardı.

Bir gün bütün şüşə qırıqlarını yığdığı vedrəylə gəlib sahənin ortasında dayandı. Bir müddət səssiz halda bizi izlədi. Top bir neçə dəfə yanından keçdi. Heç tərpənmədi də. Sonra bütün xəzinəni dayandığı yerə boşaltdı.

Oyun dayandı. Hamı ona baxırdı. O, qəzəblə düyünlənmiş yumruqlardan təsirlənənə oxşamırdı. Bir nəfər çıxıb vedrəyə var gücüylə təpik vurdu. Vedrə sahənin ortasına yuvarlandı, o isə arxasına dönüb getdi.

Söyə-söyə vedrəni götürüb qapıçı ilə birlikdə şüşə qırıqlarını içinə doldurmağa başladıq. Tək-tək seçilib parıldadılan bu xəzinənin niyə geri gətirildiyi heç birimizə maraqlı gəlməmişdi. Oyuna davam etdik.

Axşamçağı axrıncı qolların arxasınca qaçdığımız zaman bir qışqırıq eşitdik. Bütün nəfəsi ciyərlərindən səs olaraq çıxan bir qadın qışqırığı. Sonra yenə… yenə. Oyunu yarım qoyub səs gələn tərəfə doğru qaçdıq. Zülfüqarın evindən gəlirdi. Qonşular küçəyə axışdılar.

Pəncərəsi küçəyə baxan birmərtəbəli evin tavanından asılmış ip və ondan sallanan uşağın ayaqlarını gördük. Ev qaranlığa büründü. İçindəki şüşə qırıntılarının parıltısı da söndü.

Ölüm heç bir evdən uzaq deyil. Bəlkə, bir müddət gəlmir, gecikir, amma hamı onun yaxında olduğunu bilir. Uşaqlar xaric. Onlar intiharın nə demək olduğunu bilmirlər. Biri istisna olmaqla.

Sahəyə qayıdıb vedrədəki şüşə qırıntılarını yerə boşaltdım… Sonra ayaqlarımızla yaydıq. Hər yan parıldadı. Minlərlə parçaya bölünmüş ruh kimi…

Kutub Şimşek

“Ot” dərgisi, 2020, yanvar