Musa Yaqub: “Bir payız tənhalığı”

Əzəldən söz olub.

Şeir cildində…

İlk insanlar işarələrlə ifadə eləyə bilmədikləri hissləri şeirlərə çeviriblər.

“Çünki dünyada elə sözlər var ki, onları ancaq şeirlə demək olar”

Bir anın içində şeirə çevrilən duyğular başqa məkanlarda, başqa zamanlarda və  başqa ruhlarda  milyon anda yenidən doğulur.

Anlar əbədidir çünki…

Şeirlər kimi…

Epiloq.az-ın “Anın şeiri” layihəsində bu dəfə Musa Yaqubun “Bir payız tənhalığı” şeirini təqdim edirik.

Bir payız tənhalığı

Lal sükut içində səssiz keçirəm,

İlk dəfə payızdan sənsiz keçirəm

Mən də əriyərəm,mən də itərəm,

Bir xəzən yelində otdan betərəm.

Söykənim hansı bir gücə bilmirəm,

Keçirəm deyirəm,keçə bilmirəm

Məni bu payızın içindən keçirt.

Xəzəl ayağımı ayaqlar mənim

Daşqalaq eləyir yarpaqlar məni,

Əvvəl payızlarım belə deyildi,

Bu nə tənhalıqdır bu nə qəm,kədər,

Sən Allah ruhunu dalımca göndər,

Məni bu payızın içindən keçirt.

Bir gül yarpağına-qanadı islaq-

Sığınıb durmuşam kəpənəksayaq,

Çiçəyim yarımcan,otum yarımcan,

Sən Allah bir qanad göndər dalımca

Məni bu payızın içindən keçirt.

Yarı alatoran,yarı işığam

İndi günbatana yol gedir idim

Bu xəzan içində sarı işığam,

Qırmızı işığım yandı-gecikdim!

Məni bu payızın içindən keçirt.

Əbrüşüm belinə belim demişdim

Çinar yarpağına əlim demişdim-

O da budağından üzüldü düşdü.

Qoyma üşüməyə çılpaq əlimi,

Tut götür torpaqdan yarpaq əlimi

Məni bu payızın içindən keçirt.

Səni səsləyirəm,gələrsən haçan?-

Bəlkə son körpümdü,sonuncu keçid,

Ağ atlı bir nağıl göndər dalımca

Məni bu payızın içindən keçirt.